‘നല്ല’ പേരുള്ള പയ്യൻ

ഒരിടത്ത് ഒരിടത്ത് ഒരു ‘നല്ല’ പേരുള്ള പയ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവനൊരു നോവൽ വായിക്കാൻ കിട്ടി. അതിന്റെ തലക്കെട്ടിലെ ‘മുഖം’ എന്ന വാക്ക് കൂടുതൽ കറുപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധിയിൽപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിന്റെ പുറം താളിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന പാദമുദ്ര അവന്റേത് തന്നെയാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് അവൻ വായന തുടങ്ങി.

നോവലിന്റെ തുടക്കം അവനെ കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. കാരണം അതിലെ ഭാഷ അവൻ ചിന്തിക്കുന്നതിനോട് യോജിക്കുന്നതായിരുന്നു. അവന്റെ ശബ്ദം തന്നെയാണ് അതിലെ വാക്കുകളിൽ അവൻ കേട്ടത്. അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ പോലും അവന് വേണ്ടപ്പെട്ടവർ തന്നെയാണെന്ന് അവന് തോന്നി.

വായിക്കുംതോറും അവന് ആകാംക്ഷ കൂടി കൂടി വന്നു. അതിലെ പരിചിതത്വത്തിൽ താളുകൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മുന്നിൽ ‘മിന്നിമറിഞ്ഞു’.

അവന് ചുറ്റും ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലും കൃത്യമായി അതിൽ അവതരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഗ്രന്ഥകർത്താവിന്റെ പേര് അവൻ ഒന്നുകൂടെ നോക്കി ഉറപ്പ് വരുത്തി.

താളുകൾ പിന്നെയും മറിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ച അവന്റെ വേദന പോലും അതിൽ തെളിയുന്നതായി അവന് തോന്നി. ഇത് അവന്റെ തന്നെ കഥയാണോ അതോ അവൻ ആ കഥയിലെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ജീവിതം കോപ്പി അടിക്കുകയാണോ എന്ന് വരെ തോന്നിപ്പോയി..

ആ കഥ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ അതിലെ വാക്കുകൾ മങ്ങുന്നതായി അവന് തോന്നി. ഏയ്.. തോന്നലല്ല.. മങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ മനസിലാക്കി. അവൻ ഒരു പേന എടുത്ത് ആ വരികൾ തെളിച്ച് എഴുതാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ, പിന്നെ പിന്നെ ആ അക്ഷരങ്ങൾ പൂർണമായും അവന്റെ മുന്നിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.. എങ്കിലും..

ആ പയ്യൻ എഴുത്ത് നിർത്തുന്നില്ല. അവൻ ആ ശൂന്യമായ താളുകളിൽ പോലും അവന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ എന്തോക്കയോ എഴുതി കൂട്ടുന്നു… ‘കാട്ടുന്നു’…

‘നല്ല’ പേരുള്ള ആ പയ്യൻ എഴുത്ത് തുടരുന്നു….