ഭംഗിയുള്ള മഞ്ചാടിക്കുരുക്കൾ മാത്രം എടുത്തു സൂക്ഷിച്ചു...തിരിച്ചറിയാൻ വൈകി പോയി...ഭംഗിയില്ലാത്ത ചേറും ചെളിയും കലർന്നു മണ്ണിൽ കിടക്കുന്ന മഞ്ചാടിക്കുരുക്കൽ ആണ് പിന്നീട് പൊട്ടി മുളച്ചു ഒരുപാട് മഞ്ചാടികളെ തരുന്ന ഒരു വൃക്ഷമായി മാറുന്നത് എന്ന്.

സിനുചേട്ടൻ തന്റെ നഷ്ട പ്രണയത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അതിന്റെ തീവ്രത എനിക്കു ആ ശബ്ദം മനസ്സിലാക്കി തന്നു. സിനുചേട്ടൻ തുടർന്നു "എന്റെ കവിതകളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അവൾ എന്നോട് പിന്നീട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരിക്കൽ കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടു വരി എഴുതാൻ അവശ്യപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഞാൻ കുറിച്ചിട്ടു--- "ദൂരങ്ങൾ താണ്ടി നീ എനിലേക്കെത്തുമ്പോൾ കാലം മരിച്ചു പോകുന്നു." " ആ വരികൾ ഞാൻ ഓർത്തുവെച്ചു ...എന്തിനോ വേണ്ടി.....